30.4.18

Συνέντευξη: Δημήτρης Παπάζογλου | Ρυθμός, αρμονία, ακρίβεια και «ατύχημα»

Ο Δημήτρης Παπάζογλου είναι ένας πολυβραβευμένος σχεδιαστής οπτικής επικοινωνίας που ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, αλλά το ταλέντο και η δουλειά του έχουν ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας του. Το 2018, για τη νέα οπτική ταυτότητα της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, ο ίδιος και η ομάδα του απέσπασε το πρώτο βραβείο στην κατηγορία Γενικής Γραφιστικής, στα Ελληνικά Βραβεία Γραφιστικής και Εικονογράφησης (ΕΒΓΕ), ενώ για την αντίστοιχη οπτική ταυτότητα τιμήθηκε με το Χρυσό Βραβείο Γραφιστικής, καθώς και με το Αριστείο Τυπογραφίας. 

Δημήτρης Παπάζογλου | Φωτογραφία: Κώστας Αμιρίδης

1. Σε σχετικά μικρή ηλικία, 27 ετών, γνώρισες την επιτυχία και την αναγνώριση της γραφιστικής κοινότητας, καθώς έγινες ο νεαρότερος σχεδιαστής που κέρδισε τη διάκριση ΜΕΓΑ ΕΒΓΕ των Ελληνικών Βραβείων Γραφιστικής και Εικονογράφησης εν έτη 2004. Θεωρείς ότι η επιτυχία αυτή επηρέασε και σε ποιο βαθμό την μετέπειτα επαγγελματική αλλά και προσωπική σου πορεία;


Μπορώ με σιγουριά να πω πως δεν αποτέλεσε αφορμή για εφησυχασμό. Δεν σου κρύβω πως εκείνη την εποχή και όπως είναι λογικό, λόγο του νεαρού της ηλικίας υποδέχτηκα την συγκεκριμένη –ανέλπιστη– βράβευση με μεγάλη χαρά. Δυσκολεύομαι όμως να πω με σιγουριά ποια ήταν τα οφέλη. Σίγουρα ενίσχυσε το επαγγελματικό μου στίγμα στον χώρο ταυτόχρονα όμως με την αυτοπεποίθηση μου και την τάση για συνεχή εξέλιξη. Άλλωστε η ανάγκη για διαρκή αναζήτηση, βελτίωση, παίδευση και ως εκ τούτου αυτοεκπαίδευση δεν έχει σταματήσει μέχρι και σήμερα να υπάρχει ανεξάρτητα από οποιαδήποτε βράβευση. Και ίσως αυτό να ήταν πάντα το ζητούμενο μου. Η γραφιστική για τα βραβεία δεν ήταν ποτέ στην πραγματικότητα ο αυτοσκοπός.

Ο Δ. Παπάζογλου παραλαμβάνει το Βραβείο Γενικής Γραφιστικής
για το σχεδιασμό της νέας οπτικής ταυτότητας της

Φωτογραφία: Πάμελα Μίνη

2. Τα τελευταία 15 περίπου χρόνια, παρατηρούμε μια άνθηση του τομέα της οπτικής επικοινωνίας στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στη Θεσσαλονίκη, με σημαντικούς σχεδιαστές και ομάδες που κατάφεραν να ξεφύγουν από τα στενά όρια της πατρίδας τους και να παρουσιάσουν αξιόλογο έργο στο εξωτερικό. Σε ποιους παράγοντες νομίζεις ότι οφείλεται η επιτυχία αυτή;


Υπάρχει ένα γενικότερο φαινόμενο με την Θεσσαλονίκη και δεν αφορά μόνο τον χώρο του design. Ιστορικά η Θεσσαλονίκη είχε μια πρωτοπορία σε πολλά ακόμη πράγματα, όπως η σύγχρονη Ελληνική λογοτεχνία και ποίηση, εδώ γεννήθηκαν τα πρώτα free press, το μπάσκετ ακόμα και το σκυλάδικο. Όσον αφορά όμως το design η αλήθεια είναι πως η Θεσσαλονίκη με πάντα με βάση την κλίμακα της αλλά και ως πόλη της ευρύτερης περιφέρειας είχε παραδοσιακά μια πολύ καλή σχολή σχεδιαστών όχι μόνο τα τελευταία 15 χρόνια αλλά ακόμη και προ «ΕΒΓΕ» εποχής. Δεν είναι τυχαίο πως ξεχωρίζουν ακόμα για το έργο και την παρακαταθήκη που μας άφησαν σημαντικοί σχεδιαστές όπως ο γκράφικερ Γιάννης Σβωρόνος, ο Στέργιος Δελιαλής, o Αλέξης και Κώστας Πετρίδης -κοντά στους οποίους ενηλικιώθηκα σαν σχεδιαστής- αλλά και πολύ άλλοι. Συνέδρια και πρωτοβουλίες όπως η διοργάνωση του Παγκόσμιου Συνεδρίου Τυπογραφίας και Οπτικής Επικοινωνίας με εμπνευστή τον Κλήμη Μαστορίδη και την ομάδα Altervision συνέχισαν την παράδοση αυτή ενώ μέσω των βραβεύσεων πολλών σχεδιαστών της γενιάς μου στα Ελληνικά Βραβεία Γραφιστικής και Εικονογράφησης (ΕΒΓΕ), η έντονη σχέση της Θεσσαλονίκης με το design ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο. Παρ’ όλα αυτά, δεν θεωρώ σήμερα την Θεσσαλονίκη «Μέκκα των γραφιστών» αφού και στην Αθήνα διαπιστώνουμε εξαιρετική άνθιση του design όσο και εξαιρετικούς σχεδιαστές και ομάδες με εξαιρετική παρουσία και πορεία στον χώρο όπως ο Γιάννης Καρλόπουλος, η mousegraphics, η K2design, οι MnP, οι Typical Organization, οι Birthdays Design και πολλοί ακόμα. Όσον αφορά την Θεσσαλονίκη όμως το μεγάλο στοίχημα παραμένει. Η διατήρηση, η στήριξη και συνέχιση της κουλτούρας γύρω απο την οπτική επικοινωνία και το design δεν θα έπρεπε να αφορά μόνο ιδιωτικές πρωτοβουλίες αλλά την ευρύτερη αρχή του Δήμου. Γιατί η ιστορία έχει αποδείξει πως η Θεσσαλονίκη έχει την τάση να γεννά ιδέες, και ανθρώπους αλλά είναι παντελώς ανίκανη στο να το αναγνωρίζει, να το κεφαλαιοποιεί και εντέλει να το διατηρεί προς όφελός της. 

NIKE

3. Έχοντας και ο ίδιος συνεργαστεί με μεγάλα brands και εταιρίες του εξωτερικού, ποιες ομοιότητες και ποιες διαφορές θα εντόπιζες σε σχέση με την εγχώρια αγορά, τόσο σε επίπεδο οργάνωσης όσο και σε θέματα νοοτροπίας; 


Ξέρεις, συχνά αντιμετωπίζουμε το «εξωτερικό» ως ένα ομοιογενές κράτος με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Στην πραγματικότητα το κάθε πολυεθνικό brand και η κάθε εταιρεία έχει τις δικές της κατεύθυνσης και το δικό του σύστημα οργάνωσης, οπότε θεωρώ πως θα ήταν άδικη μια τέτοια σύγκριση με την εγχώρια αγορά, η οποία εξ ορισμού είναι ιδιαίτερα περιορισμένη. Πρέπει όμως να σημειώσω πως ως ενεργός επαγγελματίας εδώ και δύο δεκαετίες, βλέπω με μεγάλη μου χαρά ότι τα τελευταία χρόνια συντελείται μία σημαντική αλλαγή: Τόσο οι πολιτιστικοί θεσμοί, όσο και ο ευρύτερος επιχειρηματικός κόσμος της Ελλάδας, επιδεικνύουν μία ουσιαστική αναγνώριση της σημαντικότητας του design. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως το θεωρούν βασικό και αναπόσπαστο εργαλείο, προκειμένου να επιτύχουν την αποτελεσματική μετάδοση των μηνυμάτων τους και την επαφή τους με το κοινό. Παράλληλα, ως επαγγελματίες, είμαστε στην εξαιρετικά ευχάριστη –και καθόλου δεδομένη- θέση να διαπιστώνουμε θετικές αλλαγές και εξελίξεις και στα θέματα νοοτροπίας, αλλά και στον τρόπο οργάνωσης των εγχώριων εταιρειών και θεσμών.




Toumba - The Cup Issue

 
4. Μέσα από τη δουλεία σου μπορεί κάποιος να διακρίνει στοιχεία και επιρροές από το μανιφέστο του Walter Gropius και τη σχολή του Bauhaus. Ποια είναι η φιλοσοφία που σε εκφράζει σε σχέση με το design και ποιες είναι οι βασικές αρχές που ακολουθείς και χαρακτηρίζουν τις δημιουργίες σου; 

Mε ενθουσιάζει η συνεχής διάδραση που μπορεί να διαπιστώσει κανείς ανάμεσα στη φόρμα και το περιέχοµενο. Ως πετυχημένη λύση σε ένα ζήτημα οπτικής επικοινωνίας θεωρώ εκείνη που καταφέρνει και συνοψίζει ταυτόχρονα τρεις διαφορετικές ανάγκες. Την επιθυμία του πελάτη, την κατανόηση του κοινού και την «ματιά» του σχεδιαστή. Κοινός παρανομαστής που γεφυρώνει αυτές τις τρεις καταστάσεις είναι η δημιουργία αλληλένδετων και ακλόνητων σχεδιαστικών και εννοιολογικών παραδοχών, τέτοιες ώστε να λειτουργούν συμπληρωματικά η μία προς την άλλη. Μιλώντας µε όρους αρχιτεκτονικής θα µπορούσαµε να χαρακτηρίσουμε αυτήν την συνθήκη ως “το συνεχή διάλογο ανάμεσα στην φόρμα και την λειτουργία”. Το περιεχόμενο ή η λειτουργία καθορίζουν την φόρμα, η φόρμα µε την σειρά της το περιεχόμενό κοκ. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα συνεχές δίπολο και στην ιδανική συνθήκη δεν μπορείς στο τέλος να ξεχωρίσεις το ένα από το άλλο. Ως προέκταση των παραπάνω, προσπαθώ ο σχεδιαστικός μου προσανατολισμός να βασίζεται στην δύναμη της απλότητας που μέσω της αφαίρεσης υποστηρίζει και ενισχύει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το εννοιολογικό φορτίο μιας εργασίας. Δομικά στοιχεία αυτής της μεθοδολογίας σχεδιασμού αποτελούν ο ρυθμός, η αρμονία, η ακρίβεια αλλά πολλές φορές και το «ατύχημα».
 
5. Χρώμα vs άσπρο-μαύρο. Ο σπουδαίος φωτογράφος του περασμένου αιώνα Henri Cartier-Bresson είχε πει κάποτε για το χρώμα, ότι αποτελεί την άρνηση όλων των τρισδιάστατων αξιών της φωτογραφίας. Ποια είναι η δική σου άποψη σε σχέση πάντα με την οπτική επικοινωνία;

Θα επωφεληθώ της αναφοράς σου στον Henri Cartier–Bresson για να προσθέσω άλλη μία διατύπωση σχετικά με το χρώμα από τον χώρο επίσης της φωτογραφίας. Είναι αυτή του William Eggleston ο οποίος το 1965 περίπου εισαγάγει πρώτος το χρώμα στην μέχρι τότε καλλιτεχνική ασπρόμαυρη φωτογραφία. Κατά τον Eggleston, η πράξη αυτή αφορούσε στην ανάγκη να «περιγράψει» πολλά περισσότερα μέσα από τις εικόνες του. Νομίζω λοιπόν πως κάπου ανάμεσα στις διατυπώσεις αυτών των δυο κορυφαίων φωτογράφων, βρίσκεται και η απάντηση στο ερώτημα. Η έντονη χρήση της ασπρόμαυρης παλέτας στην δουλειά μου δεν αποτελεί μια σχεδιαστική εμμονή. Το χρώμα ως ένα ακόμη εκφραστικό μέσο και ειδικά στον χώρο της οπτικής επικοινωνίας είναι αρκετό για να προκαλέσει επιπλέον νοηματικούς συνειρμούς και ως εκ τούτου θεωρώ πως η χρήση του θέλει προσοχή. Στις περιπτώσεις που το νοηματικό πλαίσιο μια ιδέας περιγράφεται πλήρως μόνο με μαύρο και άσπρο τότε προσπαθώ να μένω μόνο σε αυτά προκειμένου να αποφύγω οποιαδήποτε άλλη συνειρμική και πολλές φορές προς λάθος κατεύθυνση, εντύπωση. Αν όμως έχω την ανάγκη να «περιγράψω» ακόμα περισσότερα τότε υιοθετώ το ανάλογο χρώμα που βοηθάει προς την επιθυμητή κατεύθυνση.


"52 - Δημήτρια" | Poster


"52 - Δημήτρια" | Poster


"52 - Δημήτρια" | Event Poster Marius Preda

 

"52 - Δημήτρια" | Aristotelous Tubo

"52 - Δημήτρια" | Πλ. Αριστοτέλους - Θεσσαλονίκη
 
 
"52 - Δημήτρια" | Banners 



"52 - Δημήτρια" | Φωτογραφία: Δήμητρα Σιδερίδου



 
"52 - Δημήτρια" | Σαλόνι καταλόγου


"52 - Δημήτρια" | Σαλόνι καταλόγου


"52 - Δημήτρια" | Σαλόνι καταλόγου


"52 - Δημήτρια" | Σαλόνι καταλόγου
  
6. Το 2017 κερδίσατε μαζί με τους συνεργάτες σου Γιώργο Ματθιόπουλο, Γιώργο Τριανταφυλλάκο και Axel Peemoeller τον διαγωνισμό για τον σχεδιασμό της οπτικής ταυτότητας της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος. Ποια ήταν η βασική ιδέα πίσω από τη σχεδιαστική σας πρόταση και τι θέλετε να πετύχετε με αυτή;

Η επιλογή της σχεδιαστικής πρότασης της ομάδας μας στον πανελλήνιο διαγωνισμό για τον σχεδιασμό της Οπτικής Ταυτότητας Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος δεν αποτέλεσε μόνο μέγιστη τιμή, αλλά σίγουρα και μια τεράστια πρόκληση. Αφενός γιατί αρχικά είχαμε την τιμή να επιλεχθούμε στην τελική 5άδα και να δοκιμάσουμε τις ικανότητες μας συναγωνιζόμενοι κορυφαία σχήματα και συναδέλφους με εξαιρετική πορεία στον χώρο της οπτικής επικοινωνίας. Αφετέρου γιατί το συγκεκριμένο έργο χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα μεγάλο βαθμό δυσκολίας αφού η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος μέσα από τον θεσμικό της ρόλο δεν αφορά μόνο την διαφύλαξη και τη διάθεση της πνευματικής παράδοσης της χώρας μας αλλά επιπλέον συστήνεται από το πολυτιμότερο μωσαϊκό των ανθρώπων του τόπου μας. Η βασική ιδέα πάνω στην οποία χτίστηκε το σύνολο του έργου αφορά στην κατανόηση μας –και ως εκ τούτου την θέση μας– για το τι είναι στην πραγματικότητα μια Βιβλιοθήκη ως προς την οντότητά της αναγνωρίζοντάς την τελικά ως ένα σημείο ισορροπίας ανάμεσα σε μια πληθώρα αντίρροπων δυνάμεων. Ένα σημείο ισορροπίας ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, το κλασικό και το μοντέρνο, το αναλογικό και το ψηφιακό, το εθνικό και το παγκόσμιο, το πραγματικό και το φανταστικό και ταυτόχρονα την βιβλιοθήκη ως ένα τόπο σε μια κατάσταση διαρκώς αχρονική και ταυτόχρονα διαχρονική, έναν χώρο ενδοριακό. Από εκεί και πέρα, όλες οι σχεδιαστικές μας επιλογές αφορούσαν στον τρόπο με τον οποίο θα εκφράζαμε καλύτερα την παραπάνω θέση απαντώντας ταυτόχρονα στα πολλαπλά ζητήματα και τις ανάγκες επικοινωνίας που έθετε η ίδια η ΕΒΕ μέσα από την πρόσκληση ενδιαφέροντος για τον σχεδιασμό της Οπτικής της Ταυτότητας. Επιπλέον, έχοντας στο μυαλό μας τόσο την πολυμορφία του περιεχομένου της Βιβλιοθήκης όσο και την διαχρονικότητα αυτού και θέλοντας παράλληλα να μην περιορίσουμε τους μελλοντικούς δυνητικούς σχεδιαστές μέσα σε μια σειρά αυστηρών κανόνων χρήσης μιας επικαιροποιημένης εικόνας, δημιουργήσαμε ένα οπτικό αλφάβητο και ένα οπτικό συντακτικό προτείνοντας στο τέλος ουσιαστικά όχι απλά ένα μονοσήμαντο λογότυπο αλλά μια πολλαπλών δυνατοτήτων εργαλειοθήκη οπτικού λόγου, ένα ανοιχτό σύστημα σχεδιασμού, ή αλλιώς οπτικής συγγραφής, που μπορεί να εξελίσσεται διαρκώς, όπως ακριβώς η ίδια η γλώσσα. 
 
EBE | NLG Corporate Identity
EBE | NLG Booklet
EBE | NLG Brand Book
EBE | NLG Brand Book
EBE | NLG Posters



Graphic Designer | aggeliki.mk@gmail.com 
"Πολίτης της Κυριακής" | "Παράθυρο" 29.04.18
 #Γραφιστορίες #128

POP UP EXHIBITIONS AT ISNOTGALLERY - MAY & JUNE 2018

Η Isnotgallery μεταμορφώνεται σε pop up χώρο για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο με την παρουσίαση 3 καλλιτεχνών οι οποίοι προέρχονται από διαφορετικά πεδία δράσης και δημιουργίας.
Ο κάθε καλλιτέχνης θα έχει στην διάθεση του ένα μέρος της ISNOTGALLERY για να τον διαμορφώσει όπως ο ίδιος το επιθυμεί για να παρουσιάσει την δουλειά του.Ο εκάστοτε καλλιτέχνης θα έχει στην διάθεση του 10 ημέρες για να παρουσιάσει την δουλειά του.

Η πρώτη καλλιτέχνης που θα παρουσιάσει την δουλειά της είναι η Γιώτα Ευθυμίου η οποία θα δεχτεί το φιλοθεάμον κοινό την Παρασκευή 11 Μαΐου στις 19:30 στην IsNoGallery.
 


Η Γιώτα Ευθυμίου θα παρουσιάσει τα ονειρικά της πορτραίτα τα οποία λειτουργούν και ως καθρέπτης συναισθημάτων της ιδίας αλλά και του καθενός από εμάς ξεχωριστά.Η γραφή της Ευθυμίου είναι απλή και κατανοητή στον θεατή,υπάρχουν οι στιγμές που αναρωτιέσαι εάν τα έργα της είναι έτοιμα για να παρουσιαστούν στο κοινό ή εάν κάτι ήρθε απότομα και σταμάτησε την ολοκλήρωση τους.Τα τεράστια κενά μαύρα μάτια των προσώπων της σε τραβούν μέσα τους,αναγκάζοντας σε να ξεκινήσεις έναν διάλογο με την καλλιτέχνιδα η οποία υποψιαζόμαστε ότι «χρησιμοποιεί»τα πορτραίτα της για να δωσει απαντησεις σε δικά της καίρια ερωτήματα,τα οποία κατά ένα παράδοξο τρόπο αφορούν και εσένα τον ίδιο.
Η Δώρα Ορόντη,καταξιωμένη Κύπρια Ζωγραφος μιας άλλης γενιάς παρουσιάζει κάποια νέα έργα,αλλά και μια μικρή επιλογή παλαιοτέρων.Η αλληλεπίδραση καθώς και η αλληλοέμφανση δημιουργούν ένα συνεχές παιχνίδι φωτός και αξίας μέσα στον χωροχρόνο.

 
Ο Άντρος Ευστάθιου δημιουργεί εικόνες χρησιμοποιώντας την φωτογραφία.Τα «άδεια»ανοικτά πλάνα του χωρίς να χρησιμοποιεί σημεία αναφοράς είναι αρκετά κοντά σε μια παλαιότερη του σειρά φωτογραφιών υπό τον τίτλο «Oblivion». Σε αυτή την παρουσίαση ο Ευστάθιου θα δοκιμάσει να παρέμβει με κολάζ σε αυτά τα «άδεια» του τοπία έτσι ώστε ο θεατής να αποκτήσει αυτό το σημείο αναφοράς που του έλειπε.

Το πρόγραμμα των εκθέσεων είναι:
Γιώτα Ευθυμίου
Παρασκευή 11 Μαΐου στις 19:30
11-21 Μαΐου

Δώρα Ορόντη
Τετάρτη 23 Μαΐου στις 19:30
23 Μαΐου-02 Ιουνίου

Άντρος Ευστάθιου
Τετάρτη 06 Ιουνίου στις 19:30
06-16 Ιουνίου

Πληροφορίες 99569498
www.isnotgallery.com
art@isnotgal



24.4.18

Εργαστήρι: Ανακαλύπτοντας τον Κινέζικο Πολιτισμό μέσα από τη γραφή του | 28.04.2018 - Αθήνα



Οι συμμετέχοντες σε αυτό το εργαστήρι, με οδηγό την Καθηγήτρια Ιστορίας Τζινγκ Λινγκ (Jing Ling), θα έχουν τη δυνατότητα να έλθουν πιο κοντά στον τρόπο σκέψης και ζωής των Κινέζων, καθώς και στην κινεζική κουλτούρα, μέσα από τη γνωριμία με την ιστορία της κινεζικής γραφής, την εκμάθηση κινεζικών χαρακτήρων και τη δημιουργία ιδεογραμμάτων.
Οι κινεζικοί χαρακτήρες συγκαταλέγονται στα πιο διαδεδομένα συστήματα γραφής στον κόσμο, ανά αριθμό χρηστών. Μερικά από τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα, ήταν αρχικά τα εικονογράμματα, τα οποία απεικονίζουν τα αντικείμενα που δηλώνονται, ή τα ιδεογράμματα, στα οποία η σημασία εκφράζεται εικονικά.

Οι πρώτες σωζόμενες συστηματικές επιγραφές, ανάγονται στην ύστερη δυναστεία των Shang (περίπου 1200-1050 π.Χ.), σκαλισμένες σε οστά ζώων, όπως αυτά παρουσιάζονται στην έκθεση "Αρχαία Κινεζική Επιστήμη και Τεχνολογία" στο Μουσείο Ηρακλειδών.

Ανάλογα με την κατηγορία των χαρακτήρων, θα εισαχθούν στο εκπαιδευτικό εργαστήρι ορισμένοι βασικοί κινέζοι χαρακτήρες (汉字).

Για παράδειγμα:
ο άνθρωπος (人), το στόμα (口), η καρδιά (心), τα μάτια (目),
(立), με τα πόδια (走),
παλιά (老), υφάσματα (衣),
μαχαίρι (刀), τσάπα (弓)
男 (άντρας), 女 (γυναίκες)
日 (ήλιος), 月 (μεσημέρι), 天 (ουρανός), 雨 (βροχή), 水 (νερό), 火 (φωτιά)
鸟 (πουλί), 虎 (τίγρης), 龙 (δράκος)
竹 (μπαμπού), 米 (ρύζι)
书 (γραφή), 画 (ζωγραφική), 美 (ομορφιά)
道 (Dao), 仁 (Ren), 德 (De), 阴阳 (Γιν Γιανγκ)

Κινεζικά πινέλα, ριζόχαρτο και μελάνι, διατίθενται δωρεάν.

Σχεδιασμός & Επιστημονική Επιμέλεια:
Τζινγκ Λινγκ (Jing Ling), Καθηγήτρια Κινεζικής Ιστορίας

Κόστος: ​Δωρεάν, με το εισιτήριο εισόδου
Ηλικία: 15 +

Απαραίτητη η έγκαιρη προσέλευση λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων.

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Πληροφορίες: Τ: 210 34 61 981
Δευτέρα - Παρασκευή, 9:00-17:00

Εργαστήρι καλλιγραφίας | Ειρήνη Γκόνου

Εργαστήριο καλλιγραφίας με την διακεκριμένη καλλιγράφο/εικαστικό Ειρήνη Γκόνου

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018, 18:00

Cancellaresca ή καγκελαριακή ή Italic

Η cancellaresca είναι ο τύπος της γραφής που εξελίχθηκε στα σκριπτόρια της παπικής καγκελαρίας τον 15ο αιώνα συνεχίζοντας την παράδοση της Ουμανιστικής. Ο Ferdinando Ruano το 1554 αποκρυσταλλώνει την φόρμα της, την ονομάζει cancellaresca και γίνεται αμέσως δεκτή στους κύκλους των διανοούμενων και της ανώτατης τάξης.

Η καγκελαριακή είναι βασισμένη στο οβάλ σχήμα του σώματος των γραμμάτων της, ελαφρά επικλινής, είναι γραφή που ρέει και γράφεται με ρυθμό με την πένα να σηκώνεται ελάχιστα από το χαρτί. Με αυτά τα χαρακτηριστικά γίνεται η χειρόγραφη προέλευση των τυπογραφικών italics. Στο αρμονικό σώμα του κειμένου οι απολήξεις των γραμμάτων μπορούν να συνεχιστούν με θαρραλέες κινήσεις και να δώσουν μια εικόνα έντονα διακοσμητική με προσωπική διάσταση. 



Η Ειρήνη Γκόνου γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε στην École Natιοnale Superieure des Beaux-Arts και στην École Nationale Superieure des Arts Décoratifs στο Παρίσι και παλαιογραφία στο ΙΠΑΜΙΕΤ στην Αθήνα
.

Έχει πραγματοποιήσει τριάντα ατομικές εκθέσεις σε Ελλάδα, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ, Βέλγιο, Γερμανία, Νορβηγία, Αίγυπτο και Κύπρο και έχει λάβει μέρος σε πολλές συναντήσεις τέχνης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η γραφή ως εικόνα, σύμβολο και φυλαχτό είναι ο τόπος αναφοράς των εικαστικών της αναζητήσεων.

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και διδάσκει παράλληλα σε εκπαιδευτικά σεμινάρια την τέχνη των γραμμάτων της ελληνικής, λατινικής και αραβικής καλλιγραφίας και την γραφή ως προσωπική εικαστική έκφραση.

Το εργαστήρι θα πραγματοποιηθεί στο στούντιο Γραφικών Τεχνών του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου, Διογένης 1, Κτήριο A, 1ος Όροφος, 2404 Έγκωμη.
 

Κρατήσεις θέσεων: s.hadjipapa@euc.ac.cy


 

Cagdi | Two Days of Print + a Party

Two Days of Print + a Party | 19-20 Μαΐου 2018

H 1η Δραστηριότητα από την Ένωση Γραφιστών & Εικονογράφων Κύπρου για το 2018
Η Ένωση Γραφιστών και Εικονογράφων Κύπρου (ΕΓΕΚ), στα πλαίσια του προγραμματισμού της για το 2018, πρόκειται να διοργανώσει τρία θεματικά διήμερα που αποσκοπούν στην ενημέρωση και στην εξοικείωση επαγγελματιών του χώρου σε θεωρητικά και τεχνικά θέματα Γραφιστικής και Εικονογράφησης. Κυρίαρχοι στόχοι των εκδηλώσεων αυτών, είναι να δημιουργηθεί ένα ενεργό δίκτυο από επαγγελματίες με εις βάθος γνώσεις σε θέματα του κλάδου και να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για συνεργασίες μεταξύ των μελών της Ένωσης.

Το Σαββατοκύριακο 19-20 Μαΐου, θα διεξαχθεί το πρώτο διήμερο, το οποίο θα έχει ως ευρύτερο θέμα την Εκτυπωτική, εστιάζοντας σε παραδοσιακές και σύγχρονες τεχνικές και μεθόδους πολλαπλών εκτυπώσεων. Το διήμερο που έχει στόχο να εμπνεύσει και να προσφέρει πρακτικές γνώσεις στους συμμετέχοντες θα αποτελείται από 4 παρουσιάσεις, 3 εργαστήρια, 1 εκπαιδευτική επίσκεψη, 1 ομαδικό project κι ένα πάρτι!

Κατά τη διάρκεια των παρουσιάσεων, οι οποίες θα διεξαχθούν στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, θα δούμε μέσα από τις εμπειρίες καταξιωμένων δημιουργών από Κύπρο και Ελλάδα, πώς η χρήση διαφορετικών εκτυπωτικών μεθόδων καθορίζει το αποτέλεσμα ενός project.



Παρουσιάσεις

Σιμώνη Φιλίππου (cy) INTOTO STUDIO - Printmaking ως μέσο επικοινωνίας.

Μανώλης Αγγελάκης (gr) ΤΙΝD - Tind τίποτα δεν είναι σχεδιασμένο.
Δημήτρης Σωτηρίου (cy) ROCK THE DOG - Εφήμερες Καταστάσεις / Θέατρο, Γραφιστική και άλλα καπρίτσια.

Κατερίνα Παπαναγιώτου & Στέφανος Ανδρεάδης (gr) MNP CREATIVE STUDIO - H γοητεία και η απογοήτευση της υλοποίησης.

Εργαστήρια

 
Εύα Κοραή & Χριστίνα Χριστοφόρου (cy) Printing on a Cutter

Μανώλης Αγγελάκης (gr) Print What You Love - Love What You Prin.
Σιμώνη Φιλίππου (cy) To Printmaking ως Mέσο Eπικοινωνίας

Εκπαιδευτική Επίσκεψη

Θα πραγματοποιηθεί εκπαιδευτική επίσκεψη στο Τυπογραφείο Laser στην Κοκκινοτριμιθιά, όπου με την καθοδήγηση του διευθυντή και ιδιοκτήτη Πανίκου Παντελίδη, οι συμμετέχοντες θα ενημερωθούν για τα ακόλουθα θέματα: Tεχνικές διαδικασίες εκτύπωσης offset. Λεπτομέρειες, φινιρίσματα, χαρτιά, μεγέθη & σωστά τελικά αρχεία.

Ομαδικό Project & Πάρτι

Με αφορμή το πρώτο θεματικό διήμερο, η ΕΓΕΚ ανακοινώνει το ακόλουθο ομαδικό project εκτυπωτικής, τα αποτελέσματα του οποίου θα παρουσιαστούν στο πάρτι, που θα πραγματοποιηθεί στις 19 Μαΐου, στις 21:00 στην μπυραρία New Division.

Σκεπτικό του Project

Καλούμε γραφίστες & εικονογράφους να μας στείλουν μέχρι τις 10 Μαΐου, στο mail@cagdi.org.cy την οπτική αποτύπωση ενός κάκτου, με οποία τεχνική επιθυμούν. Όλα τα υποβαλλόμενα έργα θα εκτυπωθούν ως μονόχρωμες διπλοτυπίες σε riso printer. Οι διπλοτυπίες θα προκύψουν από τυχαία επιλογή ζευγαριών εικόνων. Τα limited edition prints θα είναι διαθέσιμα στο πάρτι.

Κόστος Εγγραφής

Τα μέλη της ΕΓΕΚ έχουν προτεραιότητα για εγγραφή στα εργαστήρια. Ο μέγιστος αριθμός συμμετεχόντων για κάθε εργαστήριο θα είναι 15 άτομα. Τυχόν διαθέσιμες θέσεις μετά τις εγγραφές των μελών του Συνδέσμου, θα διατεθούν στο κοινό με σειρά προτεραιότητας. Οι εκδηλώσεις του διημέρου προσφέρονται δωρεάν σε όλα τα μέλη της ΕΓΕΚ, ενώ οι διαλέξεις θα είναι ανοιχτές και στο κοινό με χρέωση εισόδου 10 ευρώ (5 ευρώ σε φοιτητές). Στα εργαστήρια όπου απαιτείται η χρήση συγκεκριμένων υλικών, αυτά θα παρέχονται επί τόπου με χρέωση 20 ευρώ για όλους.

Η ΕΓΕΚ πιστεύει πως είναι πολύ σημαντική η συνεύρεση της κοινότητας. Το διήμερο αυτό δεν θα είναι μόνο μια ευκαιρία για εμπλουτισμό των γνώσεων μας, αλλά και μια αφορμή να έρθει η τοπική δημιουργική κοινότητα πιο κοντά, έτσι ώστε να υπάρξει ανταλλαγή ιδεών, γνώσεων και απόψεων. Περισσότερες πληροφορίες για εγγραφή στα εργαστήρια, προδιαγραφές για το ομαδικό project και αναλυτικό πρόγραμμα του διημέρου θα αναρτηθούν στην ιστοσελίδα της ένωσης www.cagdi.org.cy και στο www.facebook.com/CAGDI.













23.4.18

Σχεδιασμός συσκευασίας και η λογική που ακολουθούμε, του Δημήτρη Κανελλόπουλου

Ο γνωστός σχεδιαστής Δημήτρης Κανελλόπουλος, Design Director του δημιουργικού γραφείου The Comeback Studio, αναλύει την λογική και τη διαδικασία που ακολουθούμε για τον σχεδιασμό της συσκευασίας ενός προϊόντος. 


Η εικόνα του προϊόντος πρέπει να συμβαδίζει με το περιεχόμενο, πρέπει να αναδεικνύει τις αξίες και την ιστορία της μάρκας και η λιανική τιμή πρέπει να είναι τίμια. 

Αυτό είναι το βασικό σκεπτικό που έχουμε όταν καλούμαστε να σχεδιάσουμε μία συσκευασία. Οι πρώτες ερωτήσεις που κάνουμε είναι: Έχετε βρει όνομα και την τιμή λιανικής πώλησης; Αρχικά πάντοτε κάνουμε μια συνάντηση με τον πελάτη, είτε από κοντά είτε από “το skype”, για να καταλάβουμε τι θέλει να πετύχει, να καταγράψουμε τους στόχους του και να δούμε τι έχει σκεφτεί. Για παράδειγμα έχει όνομα το προϊόν; Και αν ναι αυτό “μήπως ήδη υπάρχει;”, ακούγεται σωστά στα αγγλικά; Έχει κάποια ιστορία από πίσω του ώστε να μπορέσουμε να αντλήσουμε στοιχεία που θα μας βοηθήσουν στον σχεδιασμό αλλά και όταν φτάσουμε στην φάση της προώθησης. Έτσι ορίζουμε το έργο, την βάση που θέλουμε να δουλέψουμε και καταλήγουμε στο “design brief”. Το όνομα, είναι αυτό που θα μείνει, αυτό που αλλάζει δύσκολα. Το όνομα με το οποίο οι πελάτες, οι καταναλωτές θα το ζητούν στην υπεραγορά ή θα το ψάχνουν στο διαδίκτυο. Το όνομα που θα κουβαλάει την αίσθηση, την γεύση, την μυρωδιά όταν το ακούμε.


 Η οικονομική πρόταση.  

Μετά την πρώτη ή τις πρώτες συναντήσεις και αφού έχουμε περιγράψει ακριβώς το έργο και τις ανάγκες του, αποστέλλουμε στον πελάτη την αναλυτική μας προσφορά που έχει μορφή συμφωνητικού. Εκεί περιγράφονται αναλυτικά όλοι οι όροι και τα βήματα της συνεργασίας. Στις προσφορές που αφορούν τις συσκευασίες ορίζουμε εξ’ αρχής και το κόστος των μελλοντικών προσαρμογών, και αυτό γιατί μια συσκευασία μπορεί να κυκλοφορήσει σε πολλά μεγέθη, ή σε διαφορετικούς περιέκτες ή ακόμα και σε διαφορετικές γλώσσες. Με αυτόν τον τρόπο ο πελάτης μπορεί να γνωρίζει πόσο μπορεί να κάνει μια προσαρμογή του ίδιου εικαστικού από κουτί 250gr σε κουτί 1kg.



Η έρευνα, η μελέτη, ο σχεδιασμός και η πρώτη παρουσίαση. 

Αφού επιλέξουμε το όνομα και την κατεύθυνση που θα πάρει “η μάρκα” προχωράμε στην έρευνα και την μελέτη του σχεδιασμού, αφού ορίσουμε και το χρονοδιάγραμμα. Η έρευνα κυρίως αφορά παραδείγματα σχετικών προϊόντων και πώς αυτά διακινούνται και προωθούνται εμπορικά. Οι προτάσεις που κατά κανόνα καταλήγουμε να δείξουμε στον πελάτη μας είναι από δύο έως τρεις, ανάλογα με το αν έχουμε σχεδιάσει και την εταιρική ταυτότητα ή κάποιο σήμα και έχουμε εδραιώσει τα στοιχεία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν και στις συσκευασίες. 

Στη συνέχεια προχωράμε στην πρώτη παρουσίαση που θεωρούμε ότι είναι η κρίσιμη στιγμή για το κάθε προϊόν. Του δίνουμε χαρακτήρα. Οι κουβέντες γίνονται πολύ πιο συγκεκριμένες και οι αποφάσεις δυσκολότερες. Το προϊόν φαίνεται σαν “αληθινό” και εκεί αρχίζουν να εμφανίζονται και οι πρώτοι χαρακτηρισμοί: “σοβαρό”, “παιδικό”, “ακριβό”, “μίνιμαλ”, κ.α. Αυτό φυσικά είναι και το ζητούμενο να δώσουμε χαρακτήρα σε κάτι που μέχρι τώρα δεν υπάρχει και να μπορέσουμε να σκεφτούμε και να το φανταστούμε “πάνω στο ράφι”. Η δουλειά μας είναι να τραβήξουμε με την συσκευασία το ενδιαφέρον του πελάτη, να έχει μια πρώτη επαφή, να τολμήσει να το επιλέξει και να το δοκιμάσει για πρώτη φορά.




Η ανταπόκριση του πελάτη, το feedback. 

Αφού ολοκληρωθεί η παρουσίαση των προτάσεων, δίνουμε στον πελάτη λίγο χρόνο ώστε να μας απαντήσει για το αν θα επιλέξει μία από τις προτάσεις ως έχει, αν θα επιλέξει μία που ίσως να χρειάζεται περισσότερη εργασία ή μπορεί και να απορρίψει εντελώς τις προτάσεις μας. Αυτό σημαίνει πως ανάλογα την επιλογή του, εμείς ή επιστρέφουμε στον σχεδιασμό για μια ή δύο επιπλέον προτάσεις - που όμως έχουν σχέση με τις παρατηρήσεις του ή προχωράμε στα τελικά αρχεία. Ο βασικός στόχος μας παραμένει να πουλήσουμε ένα προϊόν, να το κάνουμε να ξεχωρίζει από τον ανταγωνισμό και να είναι άμεσα και εύκολα αναγνωρίσιμο.



Ο τελικός σχεδιασμός και οι προσαρμογές σε διαφορετικά μεγέθη/γλώσσες.

Όταν τελικά επιλέξουμε την καλύτερη λύση για το προϊόν, προχωράμε στον τελικό σχεδιασμό. Επιλέγουμε τα σωστά χρώματα, αν μιλάμε για σειρά προϊόντων, και φυσικά όλες τις λεπτομέρειες που πρέπει να αναγράφονται πάνω στην συσκευασία, από τον διατροφικό πίνακα (ανάλογα και την χώρα κυκλοφορίας) το barcode, την σύσταση κλπ.





Η επιλογή συνεργατών για την παραγωγή. 

Στις εργασίες συσκευασίας πολύ σημαντικό κομμάτι είναι το πού και το πώς θα γίνει η παραγωγή. Οι επιλογές είναι πολλές και το κόστος παραγωγής είναι το πιο μεγάλο σε σχέση με τα υπόλοιπα και αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε από την αρχή. Οι επιλογές μας κατά κανόνα στηρίζονται στον οικολογικό και οικονομικό παράγοντα. Δηλαδή λίγα χρώματα, λίγο ή καθόλου πλαστικό. Φυσικά εδώ παίζουν ρόλο και οι τελικές ποσότητες που θα παραχθούν. Όταν μιλάμε για τιράζ συσκευασιών μπορεί να μιλάμε από χίλια μέχρι πολλά εκατομμύρια τεμάχια, οπότε οι προτάσεις και αποφάσεις μας επηρεάζουν σημαντικά το τελικό κόστος.



Ολοκλήρωση, φάση συσκευασίας. 

Τέλος και αφού έχουν πάει όλα καλά, με την πρώτη παραγωγή, λαμβάνουμε τα πρώτα δείγματα και για πρώτη φορά έχουμε στα χέρια μας την τελική συσκευασία. Στις εργασίες συσκευασίας υπάρχουν λίγες δυνατότητες παραγωγής δειγμάτων, ειδικά όταν μιλάμε για μικρό τιράζ, οπότε στις περισσότερες περιπτώσεις φτάνουμε έως την τελική παραγωγή μέχρι να έχουμε την τελική εικόνα. Ακολουθεί η τυποποίηση των προϊόντων και η προετοιμασία για την φάση της προώθησης τους. 


Φωτογραφίες: Συσκευασίες προϊόντων από τους "The Comeback Studio"


Graphic Designer | aggeliki.mk@gmail.com 
"Πολίτης της Κυριακής" | "Παράθυρο" 22.04.18
 #Γραφιστορίες #127
 

15.4.18

Street Life Festival #11

Street Life Festival Λεμεσού #11, 
Σάββατο 28 Απριλίου 2018
Το Street Life Festival είναι μια ανοικτή γιορτή των τεχνών και της αστικής “κουλτούρας του δρόμου” που φέτος πραγματοποιείται για 11η συνεχόμενη χρονιά και έχει πλέον γίνει ένας θεσμός για την πόλη της Λεμεσού, καθώς κάθε χρόνο περίπου 20.000 επισκέπτες από όλο το νησί κατακλύζουν την πόλη για να λάβουν μέρος ή να παρακολουθήσουν και να διασκεδάσουν στους χώρους που φιλοξενείται το φεστιβάλ. Το Street Life Festival είναι το πρώτο event στο είδος του και έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια αρμονική ατμόσφαιρα μεταξύ της κουλτούρας και της τέχνης του δρόμου με τον υπόλοιπο κόσμο και την ντόπια αντίληψη και νοοτροπία. Το Street Life Festival κατάφερε να κάνει το graffiti/street art που είναι η βάση του φεστιβάλ πιο αποδεκτό στο ευρύ κοινό και παράλληλα να χρωματίσει προκαθορισμένα κτίρια και περιοχές που το είχαν ανάγκη. Το φεστιβάλ που διοργανώνεται με τη συνεργασία των The Copy Shop και 2C Design Box με τον Δήμο Λεμεσού και το Κανάλι 6, θα πραγματοποιηθεί στους δρόμους της παλιάς Λεμεσού, στα στενά Αθηνών και Σαριπόλου, το Σάββατο 28 Απριλίου 2018. Επί τη ευκαιρία, επικοινωνήσαμε με τους διοργανωτές του φεστιβάλ, Χρήστο Κυριάκου και Γιώτη Κυριάκου, οι οποίοι μας μίλησαν για τη σημαντική αυτή πρωτοβουλία τους.

 
Το Street Life είναι ένα φεστιβάλ που πραγματοποιείται για 11η συνεχόμενη χρονιά στην πόλη της Λεμεσού, που θεωρείται ότι οφείλεται η επιτυχία του αυτή; 

Η επιτυχία αυτή οφείλεται στην αγνότητα των δεδομένων που δημιουργείται το φεστιβάλ. Πρώτιστος σκοπός είναι η διασκέδαση του κόσμου σε ένα διαφορετικό περιβάλλον και άμεση επαφή του με την τέχνη και κουλτούρα του δρόμου.

Οι τέχνες του δρόμου όπως ονομάζονται, το Graffiti, το hip hop, το skate και άλλες, έχουν καταφέρει να βγουν από το περιθώριο και να θεωρούνται πλέον main stream. Πόσο καλά έχει ταιριάξει η κουλτούρα αυτή με την ιδιοσυγκρασία των νέων της Κύπρου;

Λαμβάνοντας υπόψιν ότι πλέον μπορείς να βρεις νεαρούς Κύπριους να τραγουδούν δικό τους κυπριακό hip-hop και rap, νεαρούς Κύπριους χορευτές hip hop με επιτυχίες και καριέρα στο εξωτερικό, skaters και bmxers το ίδιο, ακόμη με τους ελάχιστους Κύπριους muralists, street artists και graffiti artists να έχουν κάνει και αυτοί τα δικά τους βήματα, τόσο εντός των συνόρων, όσο και στο εξωτερικό, θεωρώ ότι πλέον έχει ταιριάξει για τα καλά η κουλτούρα αυτή με τους νέους του νησιού μας!


Εκτός από διασκέδαση, χορό, τραγούδι, τέχνη, ποια θεωρείται ότι είναι η κοινωνική διάσταση της γιορτής αυτής; 

Όπως κάθε χρόνο πολλές πτυχές της κουλτούρας του δρόμου θα εμπλουτίσουν και φέτος την εκδήλωση. Το skate και το B.M.X. έχουν πάντα θέση στους ειδικά διαμορφωμένους χώρους, χορευτές, μουσικοί του δρόμου και μια μεγάλη ποικιλία από χειροποίητες κατασκευές και εργαστήρια για παιδιά συνθέτουν εν ολίγοις το παζλ αυτό, προσφέροντας σε όλους όμορφες εικόνες που δεν βλέπουμε συχνά στις πόλεις μας. Μπροστά στη πλατεία Σαριπόλου, μια τεράστια σκηνή όπως κάθε χρόνο θα φιλοξενήσει ντόπιους και ξένους μουσικούς και DJ που αναλαμβάνουν την ψυχαγωγία του κοινού με δυνατή μουσική για 10 ώρες από τις 9πμ μέχρι τις 7μμ. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει πολλά είδη μουσικής, όπως Rock, Reggae, Hip Hop, Funky και Alternative. Φέτος θα φιλοξενηθούν και πάλι καλλιτέχνες διεθνούς επιπέδου, εξαιρετικοί καλλιτέχνες στο είδος τους και γνωστοί ανά το παγκόσμιο για την δουλειά και τα εγχειρήματα τους σχετικά με το graffiti/street art. Επίσης, οι καλύτερες 30 ομάδες ντόπιων γκραφιτάδων θα συμμετάσχουν όπως κάθε χρόνο στο φεστιβάλ, ανάμεσα τους οι RATE_nls, Edmon1419, Paparazzi, OLAK και άλλοι. Σημαντικό είναι να αναφέρουμε ότι όλα τα έσοδα από την ενοικίαση των χώρων θα πάνε στο Ίδρυμα Θεοτόκος που επίσης συμμετέχει στο φεστιβάλ.


Πως ξεκίνησε η ιδέα για τη δημιουργία του φεστιβάλ και ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον σε σχέση με αυτό;

Το Street Life είναι μια εκδήλωση που έγινε για πρώτη φορά το 2007 στις οδούς Αθηνών και Σαριπόλου. Αφορμή για τη διοργάνωση του αποτέλεσε το γεγονός ότι η οδός Σαριπόλου, όπως και το υπόλοιπο κέντρο της πόλης της Λεμεσού, μετατράπηκε σε εργοτάξιο λόγω της άφιξης του ΤΕΠΑΚ. Έτσι, τα προστατευτικά της οικοδομής του κτιρίου Ττοφής Κυριάκου έγιναν ο καμβάς στον οποίο ξεχύθηκε η τέχνη, η δημιουργικότητα και η χαρά. Φιλοσοφία του φεστιβάλ υπήρξε από την αρχή να επανακτηθεί το κέντρο της πόλης μας και οι δρόμοι της και οι πολίτες της να ξαναζωντανέψουν και να ξαναζήσουν όλοι μαζί την ομορφιά της παλιάς και ιστορικής Λεμεσού. Με σκοπό την προσέλκυση, ιδιαίτερα του κόσμου που δεν γνωρίζει ή δεν επισκέπτεται το κέντρο της πόλης, το πρόγραμμα της εκδήλωσης εμπλουτίστηκε με διάφορες άλλες δραστηριότητες όπως: Graffiti, ζογκλέρ, Skateboarders, body painters, μασάζ στο δρόμο, περίπτερα με διάφορες χειροποίητες κατασκευές, εργαστήρια, δραστηριότητες για παιδιά και παιχνίδια για μικρούς και μεγάλους. Επίσης, καθ΄ όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης, νεανικά συγκροτήματα, djs και χορευτές προσφέρουν θέαμα και ήχο. Ο στόχος μας είναι να συνεχίσει να μεγαλώνει σε έκταση σαν φεστιβάλ, να προστεθούν και άλλες δραστηριότητες και να καταφέρουμε να πείσουμε τις αρχές να ενταχθεί ο θεσμός του φεστιβάλ σε κάποιο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα για την ανταλλαγή ιδεών και την αγιοποίηση των πόρων που παρέχονται για τη συνεργασία και την αλληλεπίδραση μεταξύ των πόλεων της Ευρώπης. 

Σας συνιστούμε να αδράξετε την ευκαιρία και να χρησιμοποιήσετε ποδήλατα ή πατίνια ή να εξερευνήσετε το κέντρο της πόλης της Λεμεσού περπατώντας.

Τα λέμε στον δρόμο!


Graphic Designer | aggeliki.mk@gmail.com 
"Πολίτης της Κυριακής" | "Παράθυρο" 15.04.18
 #Γραφιστορίες #126



 


12.4.18

| ARCHIVE | Interviews to Greek News Agenta

| ARCHIVE | Greek News Agenta | 1st of March 2018

Interviews by Dr. Aikaterini Lambrou, Head of the Press and Communication Office of the Embassy of Greece in Cyprus.
  • Aggeliki MK Athanasiadi Visual designer, Founder, Creative & Art Director of Graphic Stories Cyprus
  • Rob Snow
    Graphic Designer - Illustrator
  • Lefteris KretsosGeneral Secretary for Media and Communication 


Interviews and insights on the occasion of the 4th Conference on Graphic Design & Visual Communication of Cyprus, Graphic Stories Cyprus

 
Cultural and Creative Industries (CCI) worldwide, as mapped out at the first comprehensive study conducted by UNESCO in December 2015, are significant in political, social, and economic terms. They have been the cement that binds together not only hearts and souls, but entire societies and nations. In a world that faces frequent disruption, upheavals and armed conflicts — economic, social, political and technological — creativity and culture have been the common link throughout history, connecting the past, present and future of humanity.

But culture and creativity are so much more than that; they are in fact essential catalysts for development. They are an economy — nearly 30 million people across the world make a living out of them. With 29.5 million jobs, CCI employ 1% of the world’s active population. Graphic design activities are part of the visual arts sector and an important art, but are also tools in other cultural industries such as advertising, publishing, gaming and animation.



 

Conference on Graphic Design & Visual Communication, Graphic Stories Cyprus

The 4th consecutive Conference on Graphic Design and Visual Communication of Cyprus, Graphic Stories Cyprus, opens its doors for another creative weekend from 09 - 11 March 2018. Graphic Stories Cyprus is an institution established in the last four years in the field of visual communication as well as the consciousness of creative professionals and students of Cyprus and abroad.


A key objective of the conference is the transmission of specialized knowledge and experience from lecturers to the public, as well as the interaction entailed. With this in mind, the 4th Conference on Graphic Design and Visual Communication, Graphic Stories Cyprus, with the support of, among others, the Hellenic Ministry of Digital Policy, Telecommunications and Media, will welcome on Friday 9 March 2018 some of the most prominent professionals in the field for its scheduled lectures, which will be held at the Bank of Cyprus Cultural Foundation in Nicosia. The conference includes workshops for professional and children, as well as exhibitionsaiming to promote contemporary issues that Visual Communication deal with, to raise questions and to explore possible answers. On the occasion of the Conference, Greek News Agenda interviewed* the founder of the Conference Angeliki Athanasiadi, British designer Rob Snow and General Secretary for Media and Communication of the Ministry of Digital Policy, Telecommunications and Media Lefteris Kretsos, offering an insight on the current state of visual design in Greece and Cyprus as well as Greek policies for its support.
 

Why this Conference?
Interview with Aggeliki MK Athanasiadi 

  

Visual designer, Aggeliki MK Athanasiadi, Founder, Creative & Art Director of Graphic Stories Cyprus talked to Greek News Agenda about the incentives and initiatives of the Conference and offers an insight on the current field of Greek and Cypriot design.

Numerous studies and articles state that the contemporary Greek design scene is flourishing despite the intense fiscal-economic crisis the country has been facing since 2009. How can the necessary opening of Greek and Cypriot design to the world be achieved?

With the means provided by modern technology, the world-wide commercial chessboard is now accessible from every point on earth and by every professional. The cultivation of a climate of extroversion, along with the creation of the necessary structures and institutions by the state, can contribute positively to this end. Designers are distinguished for their ability to find solutions to often difficult problems, which is what we call creativity. And it is a fact that during the period of economic crisis, design has been booming. A wealth of skilled professionals existed, but what was missing until now was the design and implementation of a national infrastructure policy at national level to enhance access to information, distance communication, empowerment of the economy and improvement of competitiveness and promotion of economic and social cohesion. I hope that the fertile seeds sown today will soon bloom and bear fruit.
 


Initiating and holding Graphic Stories Cyprus since 2014, despite prejudices and obstacles, what were the incentives and main objectives?

For many years in Cyprus there have been no such independent initiatives aimed at cultivating the value of visual communication. Our motive was to bring together the designers of the island and to awaken their professional consciousness, not only in terms of individual benefit but also in relation to the general welfare of the field of visual communication.

Graphic Stories Cyprus is not just a celebration of the applied arts, it is the annual Conference on Graphic Design and Visual Communication in Cyprus, which aims to bring visual communication to the forefront and demonstrate its value to the community. It also aims towards the cultivation of artistic education and the development of critical perception about modern graphic arts both at local and international level. At the same time, it contributes to the promotion and the exposure of visual communication and artistic creation, not only in Cyprus but also abroad and encourages the networking with cultural institutions, organizations and contemporary art groups abroad. The organization of exhibitions, conferences and workshops aims to show and promote the value of visual communication to the public, creating culture and values and interaction with society.

Do you believe in the cooperation between private talent and initiative and state policy or it is actually unnecessary?

I believe that encouraging and supporting private initiative, especially when it comes to the arts and culture, must be a state policy priority. The benefits of such a practice are multiple, not only for the creators but also for the state itself as a whole. Αrts are a prosperity indicator for a state and could offer progress in many areas. In education, arts cultivate the imagination and the skills of critical thinking, communication and innovation that are indispensable for a productive workforce of the 21st century.

Arts can play the role of a political catalyst, support a strong democracy, involving citizens in political dialogue, communicating in their own way important issues and encouraging collective problem solving. This enhances active citizenship and strengthens democracy.
From an economic point of view, new jobs are created through arts, business activity is stimulated, revenue from tourism is attracted, and a high-quality workforce is maintained. Arts have proven to be a successful and viable strategy for revitalizing rural areas, urban centres and people struggling against poverty.

 

And how are things in Greece? 
An insight by Rob Snow

 
Rob Snow, an acclaimed British designer, illustrator and one of the key lecturers, with an exhibition of his work hosted at the Conference, talked* about his experience on living and working in Greece.

As a British designer living in Greece, how would you describe Greece as a country going through an intense financial crisis and its creative cultural scene?

Not sure if it’s the place of an artist to write political commentary, but I feel Greece should never had joined the Eurozone. The whole thing is based on a weak ideology that all Europe could be equal, when in fact it is far from that. Standards of living, wages, cultures and even ways in which we all do business are inherently different, so cannot work with a single currency. If Europe was to take onboard the US method of state and federal government, but uphold the notions that all countries follow a set calibration of economic values, such as minimum wage, RRP on good, etc, then one thing would be for sure, Greece would be a very attractive country. Could you image getting the same wage as Germans, but with the cultural and geographic benefits of Greece? People would flock here.

For myself, I first moved when Greece still had its own currency, the drachma. Life then was wonderful, with people going out all the time, produce was cheap, people were always smiling. It was a very safe and pleasant land to think about bringing up a child. When the euro came along, there was an almost instant change. The realisation that we had to comply to a general standard was a big shock to Greeks. Costs rose rapidly, employment dropped and everyone was beginning to think about that ‘job-for-life’ mentality. As the years rolled by and the changes that needed to be made weren’t, then things got even tougher. Public spending was at such a level that the economy was breaking.

I started out here working in an art college. Over the 15 years that I worked there, I saw many changes that saddened me to the core, so I ultimately decided to stop. These were the standard of educational procedure, the standard of students applying, and the fact that money spent meant a guaranteed education. Arts, like everywhere else, suffer in this country. But I always used to tell my students the old adage that “It’s a bad artist who blames his tools.” Art here in Thessaloniki, has a home; a very small one, but still vocal. More so the music scene and many talented artists live and do work in the city. The big issue is that there is not that much scope to air this expression. Unlike the UK, where you can get lottery grants or art council fundings for personal, self-motivated projects, here there seems to be an onus on self-financing all the way down the line. It gets to a stage where artists are simply wall fillers in local cafes, trying to get noticed in the chatter of social media focused patrons.

Greece could rise again with the arts, but it needs to take onboard the new technology and methodology of the countries that do so much better at supporting their arts students, as do Germany, France and the UK. Better school curriculum for the arts, more emphasis of nurturing children’s passions in the arts and then local and central government funding for the development of better arts arenas.
 


What are your personal incentives and inspirations to design graphic art and projects?
I can’t describe this, as many a time I have tried to many a lending ear, but my life as a creative is dependent on the blood in my veins. That blood provides the transportation path for my passion that then fuels the inspiration that flows from my brain. There is not one-second my body doesn’t require that blood, there is not one-second I don’t think in a creative way. On a more down to earth level, I gain much of my incentive to see some good in the world. I love nature very much, and take two spells away from the annoying city to visit Mount Olympus, to gain much needed zen time. There I feel a completely different person; I feel alive. Nature is a very important key to me. Even down to the necessity of caring for plants on my balcony. There is something very wonderful in the tactile aspect of nature. Textures, feelings, warm, movement; all this can help inspire art.

I think if it wasn’t for the adoption of my companion dog Honey, maybe the strength of focus wouldn’t be so narrow as it is today, but nevertheless, the eye of nature is a very powerful incentive. Honey gives me a daily bond to that which I enjoy, so I thank her for our relationship by honouring my animal art in her name. It was when she was a puppy of about 2 months, is when I started my Animal Behaviour series, and if she had not distracted me at a specific moment, then maybe I would not have started it; fate being what it is.

My better creative achievements are those done for myself. They seem to me to have the right reasons and logic behind them in order to be initiated; like my Celebrity Sunday caricature series, it was born out of a desire to be better at digital art. I had never done a caricature before, even though asked many a time. So one Sunday I had a need to speed up my digital painting and also challenge myself to attempt a new skill: thus Celebrity Sunday was born. Three years later, I am getting a little following and people even request and commission work based on that achievement. Best plan is never think anything is a waste of time.
 



Is Openness necessary for Design and other Cultural and Creative industries or not at all?  

If, by openness, you are referring to the sharing of an idea, helping others in developing techniques and skills by explaining yours, then that is a very double edged sword. My history has been that I learn to do things. Regardless of it being my artwork, or doing a piece of cooking, DIY or whatever that I am doing. The brain has the greatest capacity to evaluate problems and then use its intellect to solve them. This after all is what the definition of intelligence is: the ability to solve problems. Being given solutions without that work effort makes the process disposable. What I mean by this is, “how many times have you showed a person how to do something and then some time later, they have come back and asked, can you show me that thing again.” It happens more times than not, because their cognitive brain function isn’t processing the problem, it is simply receiving the solution. The brain will then delete unnecessary data that is simple. Learning is more complex than receiving information.

I like to be open and helpful but I find there is a line that needs to be drawn (no pun intended). It’s funny you ask this, as just this morning I received a message on Instagram by a young creative asking what application I use. I told him Photoshop, but then the reply comes, “That is what I need, can you show me how you do your art.” I have to be honest and frank: I don’t set out to show people how I paint my images. I am not looking for competition. What I can show people is techniques, which is a different thing to style. This was apparent at last year’s Graphic Stories Cyprus workshop. I was showing how to do a caricature, using digital techniques and the end results of the students didn’t look like my style, they all looked different. That is because I wasn’t teaching my style. I have become quite adept at using tactile and digital media tools and I have done this by simply picking the pencil up, or the mouse and doing. I have never read a manual, or joined a class on drawing, but have achieved quite a lot. Use the principles of education in arts to learn technique, and then the rest of the time flourish to find a passionate style. The world doesn’t need a planet full of so-called creatives all doing the same look and feel; they want variety. This can only be achieved by looking deep into one’s right side of their brain and releasing the aesthetic abilities they have. If we return to the openness part of the question again: When it comes to design and art, openness can come best in discussion, whether that is debate or critique. People should be open to enter discussions or welcome criticism. Both forms are a great way to understand one’s position and a step to looking at how to improve one’s abilities.

 

What does the state do? 
Interview with Lefteris Kretsos on the policies to support Cultural and Creative Industries
 


Greek News Agenda interviewed* General Secretary for Media and Communication, Lefteris Kretsos, on the policy of the Greek state to support the Greek Cultural and Creative Industries.

Talent is the lifeblood of cultural and creative industries. According to urban economist Richard Florida, the “creative class”, including designers, artists and high-skilled intellectual workers, acts as an engine for innovation and urban development, structuring creative hubs and networks for the economic, social and cultural development of their native cities and regions. In this context how would you define the role of the state in implementing an effective supportive policy for the Cultural and Creative Industries of Greece?

Florida's research and theories about creative industries and the value of talent in the case of urban centre -based creative professionals are very interesting, to say the least. While I am not particularly fond of the term 'creative class' as it has been defined by Florida (and the specific demographics it is tied to) I think he is absolutely right about the creative industries having multiplier effects on a region, first and foremost in the financial sector. The audiovisual sector is an integral part of the cultural and creative industries: according to latest annual financial reports in the audiovisual media sector, the unimpeded transition to digital production, distribution and consumption in the audiovisual field is of critical importance and has the potential to offer a creative boost for a region's (even a whole country's) audiovisual sector with multiplier effects. These include the creation of jobs, the promotion of tourism, and the creation of high-value-added services. In the case of Greece, this is a long-needed boost that will significantly reduce brain drain (which has been a serious issue in Greece for the past decades).

All this is not possible without adopting statutory regulations and implementing policies that foster creativity and innovation while securing the safe transition of the country's audiovisual sector into the digital economy. The Ministry [of Digital Policy, Telecommunications and Media]'s aim is to create a fair and healthy media landscape while supporting our country's creative production, since these are inextricably linked, and both central to our country's well-being and economic growth.

Contemporary studies on Cultural and Creative Industries underline the fact that policy makers need to rebalance the current transfer of value in the digital economy in favour of online intermediaries in order to sustain the economy of cultural industries. Can you describe the Ministry’s activities towards this “digitalization”?

The new, converged digital landscape and the expansion of cloud services and OTT technologies have redirected the flow of content into new patterns. As more and more people have access to connected multi-screen devices, the demand for audiovisual content is greater than ever, with the audiovisual and media industries integrating digital technology and social media into their traditional production and distribution practices. The Secretariat General for Media and Communication, as the competent authority for the monitoring and implementation of the new, reformative media legislative policy in Greece, has taken steps for the adoption of development strategies and the implementation of targeted public policies.

Some of our interventions are:

- Launching the online registry ''e-media'', a national operational measure encouraging online media companies to register their activities online, for a transparent, balanced and fair function of the media industry and the main players active in non-linear environment. Part of the new online media registry is the 'Observatory for Plagiarism', a new software mechanism for protecting intellectual property of journalistic content published online, aiming to combat plagiarism and copyright infringement. (Law 4339/2015)

- Creating the road map to the transition to digital radio broadcasting and passing the law for digital radio licensing (Law 4512/2018). 


 - Introducing an investment incentive scheme (in the form of cash rebate) for the support of audiovisual production in Greece (Law 4487/2017). By embracing the whole spectrum of audiovisual productions, the incentive scheme is aiming to stimulate investment and promote quality works. Video games, whose aesthetics are tied to graphic design, can also be supported through our national incentive scheme. Officially defining video games as cultural products is just an example of a strategic regulatory action taken with digital technology and innovation in mind. Overall, we have worked towards the creation of a single and coherent audiovisual media and communication policy that will remain sustainable and up to date in the digital age, and will maximize the chances for our audiovisual field to thrive the way it deserves to.

- Calling for the creation of the Centre of Audiovisual Media and Communication (C.A.M.C.): C.A.M.C. will be responsible for the support of audiovisual productions in Greece through the implementation of the new incentive scheme. It will also undertake the project of digitization of the country's national archives and it will foster media literacy and research in the field of audiovisual media and communication. (Law 4339/2015)

* Interviews by Dr. Aikaterini Lambrou, Head of the Press and Communication Office of the Embassy of Greece in Cyprus. Aikaterini Lambrou will greet the Conference and inaugurate the Poster Exhibition “Writing, the origins of Civilisation” on behalf of the General Secretary for Media and Communication, Lefteris Kretsos on Friday, March 9th 2018.
 


Read also via Greek News Agenda: One more reason to film in Greece: A new legal framework of economic incentives, General Secretariat for Media and Communication boosting Greek Gaming & Animation, Lefteris Kretsos on bringing Greece on the global map of the Game and Film Making Industry, 10 Reasons to film in Greece, “Filming Greece”: our new series of interviews on Greek Cinema

See also the programme of the Conference here

F. K.